بلاگ

طراح میر مصور ارژنگی

به گزارش بفرا مگ : میر مصور ارژنگی : ایشان از مؤسسین مدرسه صنایع مستطرفه تبریز بوده‌اند که استادان بزرگ طراحی. قالی تبریز پرورش یافته تجربه این دو استاد، در این مدرسه بوده‌اند. میر مصور که خود کارگاه طراحی هم داشته. و تعلیم نقش قالی و طراحی می‌داده است. وی استاد میرزا حسن خان ولیعهد احمدشاه بود. که زیر نظرش به یادگیری نقاشی مشغول بوده است

نگاهی کوتاه به زندگی استاد

سید حسین میر مصور ارژنگی ، فرزند ارشد ابراهیم میر،  در سال ۱۲۶۰ خورشیدی در تبریز چشم به زندگی گشود. وی پس از اتمام تحصيلات ابتدايي و آموزش نقاشي نزد پدرش ابراهيم مير، قصد عزيمت به روسيه را داشت. که ماجراي هجويه پدر و حکم اعدام او که از جانب وليعهد وقت صادر شده بود سفرش را به تاخير انداخت. پس از اينکه به وساطت لقمان الممالک ، ابراهيم مير از جانب مظفرالدين ميرزا بخشوده. و جهت خلق چند تابلو به دربار فراخوانده شد؛ از اعدام رسد.

ولي انجام اين کار را به عهده پسر بزرگترش سيد حسين شانزده ساله گذاشت. حسين پس از اتمام کار، سفرش را آغاز و به تفليس رفت گرچه پس از رونمايي نقاشي ها شايع گشت آثار خلق شده. به دست يک نقاش خارجي بوده که بعد از اتمام کار ايران را ترک کرده است. وليعهد که تحت تاثير هنرش قرار گرفته بود خواهان آن شد تا او همراه پدر در دربار به کار نقاشي بپردازد، عشق به آموختن، مانع از پذيرفتن اين پيشنهاد شد. در روسيه علاوه بر اينکه از طبيعت تفليس الهام گرفت. و آثار بديعي خلق نمود.

بیشتر بخوانید: خطرات شامپو فرش

میر مصور ارژنگی

میر مصور ارژنگی :   محمدعلي معيري فرزند معيرالممالک، کسي که کودکيش را نزد ميرمصور گذرانده از او چنين ياد مي کند «… رنگ روغني، آبرنگ و سياه قلم هر سه را به حد کمال مي پرداخت و کس را در رنگ شناسي و رمز ترکيب آنها با وي ياراي رقابت نبود. به فن شبيه سازي که خود آن را «چهره سازي» اصطلاح مي کرد از ديگر رشته ها رغبتي بيشتر داشت.

و به راستي در اين فن از نظر مهارت، قدرت و سرعت قلم و تسلط به کار گرفتن رنگهاي زنده و هم آهنگ سحر مي کرد. و شاهکار مي آفريد …. ميرمصور پس از بازگشت از روسيه در زادگاه خويش يعني تبريز مي زيست و بعد از چندي از آنجا به رشت رفت. و هرگاه که به تهران مي آمد در خانه پدرم معروف به «باغ معير» اقامت مي گزيد…. سرانجام به ترک رشت گفت و بي بازگشت به تهران آمد. نزد پدرم در اطاقهاي اختصاصي خويش مسکن گزيد…»

در ادامه خاطراتش از تابلوي شمايل مقدس اسم مي برد. که نظر نقاشي آلماني را در موزه ايتاليا جلب نموده. و به ايران آمده بود. تا ميرمصور نقشي دوباره از آن بيافريند. او نيز در برابر چشمان تحسين برانگيز نقاش آلماني، به جهت سرعت در کار تابلوي آبرنگ آن را خلق نمود.

بايد گفت فرزند ابراهيم مير و زهرا سلطان در ١٢۶١ش ديده به جهان هستي گشود و به هنگام گرفتن شناسنامه فاميلي ميرمصور ارژنگي را انتخاب نمود.

 

بیشتر بخوانید: تاریخچه فرش در جهان

تاریخ فتوت استاد میر مصور ارژنگی

ميرمصور ارژنگي در ١۰ مردادماه ١٣۴٢ ش (١٢ آگوست ١٩۶٣م) چشم از جهان فرو بست و در امامزاده عبدالله شهر ري به خاک سپرده شد.

هرچند مجتبي نخجواني طي خاطراتش عنوان مي کند: « … زمانيکه در پي سفارش پدر جهت يافتن چند تابلوي آبرنگ عازم موزه تهران شدم در زيرزمين نمور آنجا تابلوهاي آبرنگ استاد ميرمصور را يافتم که در شرف پوسيده شدن بودند و درپي اعتراض بنده نسبت به نگهداشتن چنين شاهکارهايي از اين استاد در چنين جايي بسيار متعجب گشتم که مسئول موزه هيچ شناختي از استاد و آثارش ندارد … » با اينحال برخي از آثارش در ٢٨ ارديبهشت ماه ١٣٨١ش همزمان با روز جهاني موزه و گراميداشت هفته ميراث فرهنگي از موزه کاخ گلستان به خانه لاله اي ها در تبريز (دفتر پژوهش هاي فرهنگي – تاريخي يحيي ذکاء) انتقال و در معرض نمايش گذاشته شد

 

بیشتر بخوانید: بیوگرافی طراحان بزرگ فرش ایران

سروده ایشان قبل از مرگ

خزان هنر استاد   میر مصور ارژنگی :

خزان نمي شود اي گل، بهار ميرمصـــــور                          گل هميشه بهار است کار ميرمصور

بزرگ نابغــــــه روزگار بود و نمــــــيرد                          که جاودانه بود روزگار ميرمصـــور

به لاله زار شفق نير حق فيض قلم داشــت                         چگونه زرد شود لاله زار ميرمصــور

مواهب هنري ارثي است و گنج شايــــگان                         به خانواده گوهرنگار ميرمصــــــور

به تـــاج آذرآبادگـــــان ما بدرخشـــــد                         جواهرالـــقلم شاهوار ميرمصـــــور

مگر که قدرت نقاش صنعــــت ازلـي بـود                         به طرح منظره در اختيار ميرمصــور

به يک قيافه دميدن دو گونه روح مخالـــف                       عجيب معجزه ديدم به کار ميرمصـور

به حيرتم که خزان اجل چگونه دلي داشـت                      که تاخت بر سر باغ و بهار ميرمصــور

بهار عشق و جواني نثار پاي وطن کــــــرد                      که باد لاله و نسرين نثار ميرمصــــور

به ياري دل افـــتادگان شتافت هميشــــه                       که آفرين خدا باد يار ميرمصــــــور

به افتخار اجانـــــب سري فرود نــــياورد                               که بود عشق وطن افتخار ميرمصــور

 

٭٭٭

به جنگ دوره مشروطه هم مبارزه ها کـرد                        تفنگ خامه دشمن شکار ميرمصـــور

غرور ملي فردوسي آن شباب شهامـــــت                       شکفته بود به شخص و شعار ميرمصور

بس است تابلوي طوفان شکوه (حمله نادر)                       به چشم اهل هنر شاهکار ميرمصــــور

به روزگار بگــــو ، ديگرش نظير نزايــــد                       مباش بيهده در انتظار ميرمصــــــور

به جنــــگ سرد هنرمند قـــرن ما بودند                       که نام آن بنهند انتحار ميرمصـــــور

به کينه روز هنر ساختند چون شب تاريک                       که شمع گريه کند بر مزار ميرمصـــور

به چار فاجعه جانـــــگداز داغ نهادنــــد                       به خانواده خدمتگزار ميرمصــــــــور

درود حضرت ارژنگـــــي اوستاد زمانــــه                      يگانه اي که بود يادگار ميرمصـــــــور

به درد محنت (بهزاد) و داغ حسرت (فرهاد)                      هنوز زنده ولي در شمار ميرمصـــــور

جوان نابغه فرهاد بود و حادثه خوابانــــــد                      به تيشه ستمش در کنار ميرمصــــور

نهاد فجئه همسر به روي داغ دو فرزنـــــد                      دلي که بود به جان داغدار ميرمصــور

سزد که ملــــت ايران در انتظار مکافـــات                     شکسته دل بود و سوگوار ميرمصــــور

ز عهد مدرسه داغ محبتش به دلم بـــود                        بهل که نوحه کند شهريار ميرمصـــور

٭٭٭

مرگ هنر

از چه خاموش شــدي شمع دل افروز امـــروز                       با همه فضل و هنر، باز بپا خيز و بشـــــور

محـفل اهــــل هنر بــي تـــو ندارد پرتــــو                       بي گل روي تو يکسان شده ما را شب و روز

عمـــر بر باد هنـــر دادي و نابــود شــــدي                       آه و فــرياد هنرمنـــــد ندارد دل ســــوز

پهلوان هنــــري از چه به خاک افتـــــادي ؟                      ز چه اين مرگ فرو مايه ترا شد پيـــــروز !

وه که شــب نامده رفـــتي به دراج ابــــدي ! [٨] خوب و شايسته ندادي هنر خويش بـــــروز

حيف باشـد که شود بيشـــه زشيران خالـــي                     در کنام تــو دهد خيره ســـرانه يله يــــوز

از تو آموخت هنــر، پير و جوان و زن و مـــرد                     چهره پنهان مـــکن استاد هنرمند آمـــــوز

جامه دان بستي و رفتي به کجا؟ نامش چيست؟                    آه از آن راه پر از بيـــــم و سراي مرمــــوز

رفتن ميرمصــــور چو نــــــدارد برگشــــت                    ديده رســــام به اين جاده ابـهام مـــــدوز

 

بیشتر بخوانید: زندگینامه استاد رسام عرب زاده

منبع : ایران کارپت 

منبع : ارژنگی هام

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *